مقدمه: موکورمایکوز یک بیماری نادر و کشنده است که عمدتا محدود به افراد دیابتی یا دارای نقص ایمنی می باشد. اشکال مختلف بیماری شامل: درگیری رینوسربرال، ریوی، پوستی، گوارشی، و عفونت منتشر می باشد. هدف از این گزارش معرفی یک مورد نادر از بیماری همراه با التهاب گوش میانی می باشد.معرفی بیمار: زنی 22 ساله با سابقه دیابت نوع 1 ونارسایی کلیه از کودکی که تحت درمان با انسولین و هفته ای دو نوبت همودیالیز بوده است، بدلیل درد شدید و ناگهانی گوش چپ مراجعه نموده و آنتی بیوتیک خوراکی برای وی تجویز شد. روز بعد بدلیل تشدید علایم و فلج فاسیال سمت چپ بستری و تحت عمل میرنگوتومی، و آنتی بیوتیک وریدی قرار گرفت. در حین درمان دچار فلج اعصاب کرانیال 5، 6 در سمت چپ و بدنبال آن تب و کاهش سطح هوشیاری، ادم نیمه چپ صورت و ترشح خونابه ای از چشم و بینی شد و علیرغم درمان با آنتی بیوتیک و آمفوتریسین بدنبال شوک سپتیک مقاوم به درمان درگذشت.نتیجه نهایی: عفونت حاد گوش میانی در بیمار دیابتی ممکن است ناشی از موکورمایکوز باشد که با توجه به پیشرفت سریع نکروز و خطر مرگ لازم است هر چه سریعتر اقدامات تشخیصی و درمانی برای عفونت بعمل آید.

هدف: هدف از این مطالعه بررسی میزان شیوع اوتیت حاد میانی در کودکان (6 ماهه تا 6 ساله) مبتلا به تشنج ناشی از تب بستری شده در بخش اطفال بیمارستان قائم (عج) در طی یکسال (خرداد 81-1380) می باشد.روش کار: 50 کودک 6 ماهه تا 6 ساله که بعلت تشنج ناشی از تب از 15 خرداد 1380 تا 15 خرداد 1381 در بخش اطفال بیمارستان قائم (عج) بستری شده بودند، در طی 6 ساعت اول بستری مورد معاینه فیزیکی دقیق قرار گرفتند و پرسشنامه ای درباره یافته های هر کودک تکمیل شد.نتایج: متوسط سنی کودکان 59/27 ماه (5/6 ماه تا 5 سال) بود. 35 بیمار پسر و 15 بیمار دختر بودند، از 50 بیمار مورد مطالعه 54 درصد مبتلا به تشنج ناشی از تب از نوع ساده و 46 درصد مبتلا به نوع پیچیده تب و تشنج بودند. شایعترین بیماری در این مطالعه اوتیت حاد میانی (36%) بود. عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی (34%) و گاستروآنتریت (30%) در رده های بعدی قرار داشتند.همراهی اوتیت حاد میانی با تشنج ناشی از تب درجنس مذکر بیش از مونث بود(9/88% در مقابل 1/11% و 029/0=P).رابطه معنی داری بین وجود اوتیت حاد میانی با توع تشنج ناشی از تب (ساده و پیچیده) بدست نیامد (87/0=P).

سابقه و هدف: عفونت حاد گوش میانی هنوز یکی از شایعترین بیماریهای دوران کودکی می باشد. به دلیل عوارض این بیماری لازم است تا یک پزشک از تشخیص، درمان و پیگیری این بیماری اطلاع کافی داشته باشد. دراین تحقیق با ارزیابی میزان آگاهی پزشکان عمومی در مورد این بیماری نتایج آموزش پزشکی را در دانشکده های پزشکی کشور مورد بررسی قرار دادیم.روش بررسی: مطالعه به روش توصیفی با همکاری 100 پزشک عمومی از طریق پرکردن حضوری پرسشنامه انجام شد. پرسشنامه دارای 9 سوال علمی کاربردی بود که پاسخهای درست براساس کتب مرجع همان سال و برنامه کشوری تعیین شده بود. پاسخها جمع آوری شد و مورد تجزیه و تحلیل آماری با آزمون خی دو قرار گرفت.یافته ها: 100 پزشک فارغ التحصیل از 22 دانشکده پزشکی کشور با میانگین سنی 28.6 ± 2 سال در این مطالعه شرکت کردند. میانگین پاسخهای صحیح به تمامی سوالات 30.5 درصد بود.نتیجه گیری: با توجه به سطح پایین آگاهی پزشکان عمومی از این بیماری شایع، تجدید نظر در روند آموزش دانشجویان پزشکی باید مورد توجه قرار گیرد.

زمینه: عفونت حاد گوش میانی (AOM) از شیوع بالایی در کودکان برخوردار است و عدم درمان به موقع آن به ویژه در اوایل کودکی ممکن است منجر به آسیب بلند مدت و برگشت ناپذیر سیستم شنوایی گردد. آزمون گسیل های صوتی گوش (OAE) از پتانسیل خوبی برای ارزیابی بالینی عملکرد سیستم انتقالی شنوایی کودکان برخوردار است. هدف از انجام این پژوهش بررسی قابلیت آزمون OAE در ارزیابی سیر درمان کودکان مبتلا به AOM بود.روش کار: طی یک مطالعه مقطعی تحلیلی تعداد 54 کودک مبتلا به AOM تحت ارزیابی های ادیومتری اصوات خالص (PTA)، تمپانومتری و گسیل های صوتی اعوجاجی گوش (DPOAE) قرار گرفتند. آستانه های شنوایی و همچنین میزان دامنه و نسبت سیگنال به نویز DPOAE بیماران مبتلا به AOM قبل و بعد از دوره درمانی با یکدیگر مقایسه گردیدند. تجزیه و تحلیل اطلاعات از طریق آزمون تی زوج وبا استفاده از نرم افزار SPSS 16 صورت گرفت.یافته ها: میانگین آستانه های شنوایی کودکان مبتلا به عفونت گوش میانی تفاوت معناداری را در وضعیت های قبل و بعد از درمان در هر دو گوش نشان داد (p<0.05). میانگین شاخص های DPOAE در حالت های قبل و بعد از درمان از تفاوت آماری معنا داری در محدوده 500-5000 هرتز برخوردار بود (p<0.05). اگر چه پس از طی دوره درمان اولیه هیچ گونه فاصله هوا- استخوان در 10 بیمار مشاهده نگردید، ولی پاسخ های DPOAE این بیماران به شدت متاثر شده بودند.نتیجه گیری: عفونت حاد گوش میانی می تواند از طریق ارزیابی پاسخ های DPOAE در قبل و بعد از درمان مونیتور شود. این آزمون در مقایسه با PTA سریع تر و عینی تر بوده و قادر است تا اطلاعات معتبری را در خصوص وضعیت گوش میانی فراهم نماید.

مقدمه: عفونت حاد گوش میانی (AOM) از شایعترین بیماری های عفونی است که درمانهای متعددی برای آن پیشنهاد شده است ولی هنوز مطالعات برای جستجوی موثرترین و کم عارضه ترین دارو که مصرف آن نیز ساده باشد در حال انجام است. در این مطالعه تاثیر دوز منفرد آزیترومایسین در درمان AOM بررسی شده است.روش ها: 87 بیمار مبتلا بهAOM  (بر اساس شرح حال، معاینه اتوسکوپیک، یافته های اودیومتریک) مراجعه کننده به بیمارستانهای الزهرا (س) و کاشانی، تحت درمان با 30mg/kg آزیترومایسین به شکل دوز منفرد قرار گرفتند. 48 ساعت بعد، بیماران از نظر بررسی شکست درمان معاینه شدند و 16-12 روز بعد، از نظر کامل یا نسبی بودن پاسخ به درمان دوباره معاینه شده، تحت ادیومتری قرار گرفتند. اطلاعات با آزمون χ2 آنالیز شده،P<0.05 معنی دار تلقی شد.یافته ها: از 87 بیمار، 54 نفر (62.1%) مذکر و 33 نفر (37.9%) مونث بودند. 72 بیمار (82.75%) بهبود کامل یافته بودند و باقی بیماران به علت شکست درمان تحت درمان با آموکسی سیلین – کلاولانات که به میزان 90mg/kg قرار گرفتند که 1 نفر از آنها به علت عدم پاسخ به درمان، نیاز به میرنگوتومی پیدا کرد. عارضه خاصی در بیماران تحت درمان با آزیترومایسین دیده نشد.نتیجه گیری: دوز منفرد آزیترومایسین درمان موثر و کم عارضه ای برای AOM است که به راحتی توسط بیماران تحمل می شود.

سابقه و هدف: عفونت حاد گوش میانی یکی از عفونت های شایع دوران کودکی است. 80 درصد از کودکان تا سن سه سالگی حداقل یک بار به این عفونت مبتلا می شوند. 30-10 درصد عفونت های مکرر خواهند داشت و 25-2 درصد دچار تجمع ترشحات گوش که تا بیشتر از سه ماه طول خواهد کشید می گردند. این مطالعه به منظور بررسی فراوانی استرپتوکوکوس پنومونیه در افراد مبتلا به عفونت حاد گوش میانی و تعیین حساسیت دارویی در این میکرب ها انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه از 102 بیمار مبتلا به عفونت حاد گوش میانی مراجعه کننده به یکی از بیمارستان های دانشگاهی دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان امیراعلم تهران، طی 6 ماه نمونه ترشحات گوش جمع آوری گردید. معیارهای ورود به مطالعه شامل وجود عفونت حاد گوش میانی پرفوره شده به تشخیص پزشک و عدم مصرف آنتی بیوتیک در 2 هفته اخیر بوده است. نمونه ها توسط آزمایش میکروسکپی و کشت، از نظر وجود استرپتوکوکوس پنومونیه بررسی شدند. سپس تست حساسیت آنتی بیوتیکی با روش استاندارد Kirby-Bauer انجام گردید و میزان حساسیت استرپتوکوکوس پنومونیه به آنتی بیوتیک های مختلف بر حسب هاله تولید شده، به سه صورت حساس، نیمه حساس و مقاوم تعیین شد.یافته ها: از 102 نمونه بررسی شده، 15 جدایه (14.7 درصد) استرپتوکوکوس پنومونیه شناسایی گردید. 8 مورد (53 درصد) استرپتوکوکوس پنومونیه در جنس مذکر و 7 مورد (47 درصد) در جنس مونث مشاهده گردید. پنوموکوک های جدا شده در این مطالعه نسبت به جنتامایسین (86 درصد)،کانامایسین (80 درصد)، آمیکاسین (74 درصد)، تتراسیکلین (73 درصد) و کلیستین (73 درصد) حساس بودند. این جدایه ها مقاومت متوسطی به تریمتوپریم (40 درصد) داشتند. همچنین پنوموکوک های جدا شده نسبت به پنیسیلین (80 درصد)، آموکسیسیلین (80 درصد)، سفالوتین (73 درصد)، اریترومایسین (65 درصد)، آمپیسیلین (65 درصد)، نالیدیکسیکاسید (60 درصد)، نیتروفورانتوئین (60 درصد)، ونکومایسین (53 درصد)، کلرامفنیکل (53 درصد) و کاربنیسیلین (53 درصد) مقاوم بودند.استنتاج: با توجه به ظهور سویه های مقاوم استرپتوکوکوس پنومونیه نسبت به درمان های آنتی بیوتیکی رایج به ویژه مقاومت به آنتی بیوتیک های بتالاکتام و اریترومایسین، توصیه می شود پس از انجام مطالعات تکمیلی وسیع تر و تایید این الگوی مقاومت، نسبت به تهیه یا تجدید نظر در دستورالعمل های درمانی کشوری اقدام و شروع درمان آنتی بیوتیکی برای استرپتوکوکوس پنومونیه بر اساس این دستورالعمل ها انجام گیرد.

سابقه و هدف: آمار دقیق شیوع عوارض اتیت مدیای چرکی حاد در کشور ما مشخص نیست. به منظور تعیین شیوع این عوارض، مطالعه حاضر در شهرستان میانه در سال 1375 انجام شد.مواد و روش ها: در این مطالعه توصیفی 2000 کودک دبستانی 7 تا 11 ساله شرکت داشتند. از هر مدرسه (10 مدرسه دخترانه و 10 مدرسه پسرانه) 100 دانش آموز به طور تصادفی انتخاب شدند و عوارض اتیت مدیای چرکی حاد شامل پارگی مزمن پرده تمپان، تمپانو اسکلروز، نئوتمپان و اتیت سروز توسط اتوسکوپ و اندازه آدنویید با رادیولوژی و اندازه لوزه ها با دید مستقیم بررسی شد.یافته ها: گروه مورد بررسی 2000 کودک 7 تا 11 ساله به نسبت مساوی دختر و پسر بودند که شیوع پارگی مزمن پرده تمپان 7 دهم درصد، تمپانواسکلروز 1.6 درصد، نئوتمپان 6.4 درصد و اتیت سروز 4.8 درصد بود.نتیجه گیری: تحقیق نشان داد نسبت به دیگر کشورها، کشور ما از نظر عوارض اتیت حاد چرکی در وضعیت خوبی قرار دارد. با این حال آموزش خانواده ها و معاینه روتین اطفال قبل از دبستان می تواند شیوع آن را به حداقل برساند.

مقدمه: عفونت حاد گوش میانی (AOM) یکی از رایج ترین علل مراجعه کودکان به درمانگاه ها و مطب های خصوصی پزشکان است که بار اقتصادی زیادی را بر جامعه تحمیل می کند؛ شناخت عوامل زمینه ساز این عفونت می تواند در امر پیش گیری از بروز آن حائز اهمیت باشد. از آن جا که در مورد نقش دود غیر مستقیم سیگار به عنوان یک عامل زمینه ساز AOM نتایج متفاوتی در تحقیقات ارایه شده است، بر آن شدیم تا مطالعه حاضر را با هدف مقایسه توزیع فراوانی مصرف سیگار در اعضای خانواده کودکان مبتلا به AOM وکودکان غیر مبتلا انجام دهیم.روش ها: در یک مطالعه مقطعی مورد - شاهدی، 90 کودک 12-1 ساله مبتلا به AOM واجد شرایط ورود به مطالعه به روش آسان تداومی انتخاب شده، پس از جور شدن از نظر سن و جنس با 90 کودک غیر مبتلا به AOM، که به علل دیگر به همان مراکز درمانی مراجعه کرده بودند، مقایسه شدند. یافته ها با استفاده از آزمون های X2 و رگرسیون لجستیک در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. P<0.05 معنی دار قلمداد شد.یافته ها: فراوانی مصرف سیگار در اعضای خانواده کودکان مبتلا به AOM به طور معنی داری بیشتر از اعضای خانواده کودکان غیر مبتلا بود؛ آزمون رگرسیون لجستیک میزان شانس را 1.85 تعیین کرد. به عبارت دیگر، بین دود غیر مستقیم سیگار و بروز AOM ارتباط معنی داری وجود دارد.بحث: با توجه به این که در مطالعه حاضر، شانس بروز AOM در اثر تماس با دود غیر مستقیم سیگار بیشتر از بعضی از تحقیقات انجام شده در دیگر کشورها می باشد، به نظر می رسد عوامل نژادی در این مورد نقش بسزایی داشته باشند؛ توصیه می شود، در کشور ما مطالعات بیشتری با تعداد نمونه بیشتر در این زمینه صورت گیرد تا بتوان عوامل زمینه ساز AOM را بهتر شناسایی نمود.